Autor: Mariusz Hermanowicz
Bez tytułu, część serii zatytułowanej „Licząc do tysiąca’
Technika: Fotografia czarno-biała, pozytyw
Data wykonania: 1974
Wymiary: 250 mm x 390 mm, leżący prostokąt
Jednym z obszarów zainteresowania Mariusza Hermanowicza był gest artysty, ślad obecności twórcy w wykreowanej przez niego samego rzeczywistości ograniczonej krawędziami kadru. Efektem tej fascynacji był między innymi cykl fotografii „Licząc do tysiąca”. Na składających się na ową serię zdjęciach Hermanowicz uwieczniał przypadkowych ludzi. Potem najpewniej kładł na negatywie podczas naświetlania niewielkie kropki, a następnie na powstałych w ten sposób kółkach pisał ręcznie numery. W ten sposób artysta wprowadzał do kadru elementy spoza narracji fotograficznej. Obecność numerów na sylwetkach fotografowanych ludzi uprzedmiotawia ich – nie dość bowiem, że są obiektem obserwacji, to jeszcze nie mają imion ani tożsamości, tylko jednakowe białe kółka z piątką, siódemką czy ósemką.
Kadr został skomponowany w nietypowy sposób: organizują go uciekające w głąb zdjęcia skośne linie, a na pierwszym planie znajduje się spory kawał pustego chodnika ułożonego z kwadratowych, nierównych płyt. W głębi kadru stoi kiosk Ruchu, a przed nim czeka w kolejce czworo ludzi – dwaj mężczyźni i dwie kobiety. Wszyscy są do nas odwróceni plecami. Ubrani są stosownie do chłodnej pory roku – w kurtki i płaszcze; kobiety mają na głowach czapki, jedna nosi kozaki. Na plecach mężczyzn w kółkach widnieją numery 4 i 5; kobiety opatrzono cyframi 6 i 7.
Do prawego skraju zdjęcia przytyka fragment gładkiej ściany budynku mieszkalnego. Na lewo od kiosku ciągnie się siatkowy płot, a za nim rząd gołych, bezlistnych, czarnych drzew oraz niski obszerny dom o dwuspadowym dachu. Kiosk wydaje się wtłoczony w ciasny prześwit między płotem a budynkiem.
Surowe i minimalistyczne zdjęcie Hermanowicza przynależy do sekwencji podobnych obrazów, między którymi budowana jest wewnętrzna narracja. Nie tyle opiera się ona na samej tematyce poszczególnych kadrów, co jest wynikiem ich podobieństwa będącego konsekwencją uprzedniego estetycznego i symbolicznego założenia artysty.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
