Autor: Tadeusz Sumiński
Bez tytułu
Technika: Fotografia czarno-biała, negatyw
Data wykonania: luty 1958
Wymiary: 60 mm x 60 mm, kwadrat ,
Praca Sumińskiego jest przyczynkiem do refleksji na temat ambiwalencji fotografii jako medium rejestrującego rzeczywistość. Zdjęcie wprawdzie z założenia odwzorowuje jakiś fragment otoczenia, ale za sprawą konkretnego gestu artysty fotografia może stać się rzeczywistością samą w sobie, wizją a nie prostą reprezentacją.
Zdjęcie przedstawia kobiety, ale za sprawą podwójnej ekspozycji, czyli dwukrotnego naświetlenia tej samej klatki filmu, kadr jest rozmyty i nie możemy nawet być pewni, ile osób zostało sfotografowanych – dwie? trzy? Obrazy nakładają się na siebie, a postacie przypominają widma. Kontury sylwetek są nieostre, twarze i ciała przecinają rozmazane białe smugi.
Jedyne, co da się powiedzieć o bohaterkach fotografii, to że są młode, mają krótkie falujące włosy i są ubrane raczej na sportowo w luźne koszulki i kurtki. Najbardziej wyraźna z postaci wygląda, jakby jej twarz owinięto przezroczystą cienką folią, zacierając rysy, a policzkom przydając nienaturalnych poziomych równoległych zmarszczek.
Pozostałe kobiety są zdecydowanie mnie wyraźne, trudno jest im przypisać konkretne szczegóły. Gest artysty odbiera rzeczywistości jej realność, kształt i kontur. Fotografia zaś staje się zagadką, rebusem i obrazem pełnym niedopowiedzeń.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
